با رئيس‌جمهوری آينده هم می‌شود با همين ادبيات سخن گفت؟!

ماجراي توهين به رئيس‌جمهور در فضاي رسانه‌اي بازتاب گسترده‌اي داشت اما در ميان مسئولان به‌ويژه منتسبين به جريان اصولگرا چندان که بايد صدايي را به اعتراض بلند نکرد بلکه با سکوتي تمام برگزار شد، سکوتي که جامعه مي‌تواند آن را – به درست يا غلط - رضايت تعبير کند. برخي از آقايان هم که بدان پرداختند، آن را به ديگر مسائل چون دوچرخه‌سواري بانوان و سياهه‌اي از ليستي گره زدند که مثلاً فلان گفته مي‌شود عليه خدا تظاهرات کرد و در تزاحم آزادي و دين، دين به حاشيه مي‌رود و...مطالبي از اين دست. به صراحت به نفي شعار مرگ بر روحاني نپرداختند و حتي به نهي از تکرار آن هم توصيه‌اي نشنيديم. اين ماجرا وقتي پرسشي شد از زبان يک خبرنگار با اين پاسخ سخنگوي محترم دستگاه قضا مواجه شد که "براساس قانون کاهش مجازات حبس، جرم اهانت به مسئولين، جرمي قابل گذشت و نيازمند شاکي خصوصي است و در اين مورد يا هر مورد ديگري اگر شکايتي داشته باشيم پيگيري مي‌کنيم."
به گزارش خبرگزاري‌ها، جناب اسماعيلي، البته اين را هم تصريح مي‌کند که "توهين و اهانت را خلاف قانون و اخلاق مي‌دانيم." جناب سخنگو از اقدامات دادستان اصفهان هم گفته است و بر رسيدگي دستگاه قضا "اگر شکايتي بشود" هم تأکيد مي‌کند.
کليت بحث هم ظريف، حقوقي و قابل توجه است. از منظر اخلاقي نمي‌توان جز به نفي و طرد سخن گفت درباره حرمت‌شکني انسان‌ها چه رسد که منتخب يک ملت هم باشد؛ رئيس‌جمهور.
از منظر حقوقي و سياسي، ماجرا همان است که اين همشهري خوش‌بيان ما گفته است؛ جرم اهانت به مسئولين، جرمي قابل گذشت است. شايد خوب باشد اين نگاه حقوقي اما نه فقط نسبت به رئيس‌جمهور بلکه دامنه قانون توسعه پيدا کند و ساير سران قوا و مجمع و ارکان قدرت را هم در بر بگيرد. نکته‌اي که در ماجراي توهين به رئيس‌جمهور- و شعارِ مرگ بر روحاني به جاي مرگ بر اسرائيل و آمريکا - بيش از هر چيز ديگر به چشم آمد همين بود که اگر به جاي "روحاني" اسم يکي ديگر از روساي قوا يا مسئولان و تريبون‌داران و محترمينِ صاحب قدرت بود آياباز هم با همين شيوه با آن مواجهه مي‌شد؟ آيا شاهد تظاهرات خودجوش افراد مشخص نبوديم که اين رفتار را توهين به مقدسات تلقي مي‌کردند و برخورد با مرتکبان را شتاب مي‌بخشيدند؟ اصلا اگر سال آينده، در همين مراسم 22 بهمن، کساني با همين ادبيات با رئيس‌جمهور بعدي – فرضا اگر اصولگرا باشد - رفتار کنند باز هم "از جرايم قابل گذشت" خواهد بود؟ تجربه سال‌هاي گذشته اين را نمي‌گويد مگر اين که آينده، امضا بگذارد به تأييد اين بند از قانون "کاهش مجازات حبس".
من البته ترجيح مي‌دهم رفتار جامعه به قاعده قرآني "اشداء علي الکفار، رحماء بينهم" تنظيم شود و هيچگاه زبان به توهين باز نشود نسبت به هيچ کس حتي بيگانگان. مرگ و لعن که در ادبيات ديني هست هم فقط در حق دشمنان رواست که سياهه رفتارشان در طريق براندازي، پر رنگ است. اين منطق اخلاق است و سنت ملي که هيچ گاه مرگ نخواهيم براي هموطنان مان به ويژه اگر راي ميليون‌ها هموطن را داشته باشند در جايگاه مسئوليت. نقدشان بکنيم، برنامه‌هاشان را سطر به سطر حلاجي و کردارشان را با ذره‌بين جستجو کنيم اما مرگ‌شان را نخواهيم که خلاف اخلاق و جوانمردي است. مهربان باشيم با خودمان و کمک کنيم تا روزگار بهتر شود براي اين ملک و ملت که شايسته بهترين‌ها هستند.

نویسنده: غلامرضا بنی‌اسدی

۱۰:۲۲ ,۲۹ بهمن ۱۳۹۹

ویدیو

عکس

اینفوگرافی