برای شکست کووید19 نظرسنجی کنید

تخصص اصلی نگارنده سیاست داخلی آمریکا است. همواره تلاش من این بوده که در تحلیل سیاست داخلی آمریکا بر نظریه یا واکنش‌های فردی و احساسی اتکا نکنم و تا جای ممکن به داده‌های تجربی توجه کنم. در این زمینه ابزار اصلی نظرسنجی‌ها هستند. نظرسنجی‌ها اگرچه به علت‌های زیادی ابزارهای کاملاً دقیقی نیستند، ولی برای فاصله گرفتن از تحلیل‌های دلبخواهی بهترین ابزار هستند، به‌خصوص وقتی که تعدادشان زیاد باشد و بتوان داده‌هایشان را تجمیع کرد.

یکی از مسائلی که تحلیل سیاست داخلی آمریکا را تسهیل می‌کند تعداد بسیار گسترده نظرسنجی‌ها است. در آمریکا روزانه صدها و بلکه نزدیک به هزار نظرسنجی انجام می‌شود، و این نظرسنجی‌ها گاه تخصصی هستند و مشخصاً بر مسائل خاصی تمرکز می‌کنند یا فقط بین قشر خاصی انجام می‌شوند، یا برعکس، تلاش می‌کنند موضوعات متنوع و همه جامعه را دربر بگیرند. روش این نظرسنجی‌ها نیز بسیار متفاوت است، از روش پیدا کردن مخاطب گرفته تا نوع تنظیم پرسش‌ها تا نوع وزن‌دهی به داده‌ها تا نوع اندازه‌گیری نهایی نتیجه. بنابراین هنگامی که شخصی قصد دارد سیاست آمریکا را تحلیل کند با انبوهی از داده‌های تجربی روبرو است، و این موضوع که اکثر کارشناسان ایرانیِ سیاست آمریکا توجهی به این داده‌ها نمی‌کنند و تنها در جهان پیش‌فرض‌های کلی خود اسیر می‌مانند تنها دلیل کم‌سوادی خودشان است و نه غیبت داده‌ها.

اما نظرسنجی‌ها تنها برای تحلیلگران مهم نیستند، بلکه می‌توانند در سیاست‌گذاری موثر باشند. در حال حاضر در آمریکا نزدیک به 58 درصد کل جمعیت آمریکا دربرابر بیماری کووید19 واکسینه شده‌اند. در حالی که واکسیناسیون در ماه‌های قبل سرعت زیادی داشت، در حال حاضر تا حد زیادی کند شده است و دلیل آن این است که 42 درصد باقی‌مانده یا کودکان زیر 12 سال هستند یا افرادی که تمایلی به واکسیناسیون در حال حاضر نشان نمی‌دهند. با توجه به این‌که برای ایمنی گله‌ای حداقل 70 درصد جامعه باید واکسینه شوند (البته برخی متخصصین ارقام بیشتری را لازم می‌دانند)، رقم فعلی چالشی مهم است و این خطر را در پی دارد که گونه‌های جدیدی از ویروس کو-سارز-2 تکامل یابند که دربرابر واکسن‌های فعلی مقاوم هستند و پیشرفت‌های کنونی را با بحران مواجه سازند.

پس راه‌حل چیست؟ نظرسنجی‌های معتبر و بسیار پرشماری راه‌حل را برای ما روشن می‌سازند. نظرسنجی‌ها به کرار نشان داده‌اند که در آمریکا بین افرادی که واکسن زدن خودداری کرده‌اند جمهوری‌خواهان بیش از دموکرات‌ها، جوانان بیش از سالمندان، فقرا بیش از ثروتمندان، و نهایتاً اقلیت‌های نژادی بیش از سفیدپوستان هستند.

مهم‌تر، نظرسنجی‌های مکرر نشان داده‌اند که این افراد چرا تاکنون واکسینه نشده‌اند: تنها حدود 15 درصد جمعیت آمریکا مخالف واکسن هستند و می‌گویند که هرگز واکسن نخواهند زد. بقیه افراد یا منتظر هستند که سازمان غذا و داروی آمریکا رسماً واکسن‌های کووید19 را تأیید کند (تاکنون این واکسن‌ها با مجوز اضطراری تزریق می‌شوند و مجوز رسمی ندارند)، یا نگران هستند که واکسن عوارض جانبی‌ای داشته باشد که کشف نشده و از بابت جدید بودن تکنولوژی واکسن‌های MMR نگران هستند، یا دسترسی لازم به واکسن را ندارند و نگران هستند که عوارض موقتی واکسن باعث شود که یک روز از کار غیبت کنند و در نتیجه اخراج شوند (فقرا و اقلیت‌های نژادی عمدتاً به این دلیل آخر اشاره می‌کنند).

هنگامی که سیاست‌گذاران آمریکایی دلیل اکراه این افراد از واکسیناسیون را بدانند، پیدا کردن راه‌حل آسان می‌شود. پیشنهاد شده که در مناطق فقیرنشین کیوسک‌های سیار واکسیناسیون ایجاد شود، یا مرخصی برای افرادی که واکسن زده‌اند اجباری شود، یا دولت هزینه نگه‌داری کودکان افراد واکسینه شده به مدت 48 ساعت را بپردازد، و واکسن برای مشاغل خاصی اجباری شود، یا برنامه‌هایی اجرا شود که به افکار عمومی نشان دهد خطر بیماری کووید19 بسیار بیشتر از خطر عوارض جانبی واکسن است.

مثلاً کاخ سفید اولیویا رودریگو را به مقام سفیر واکسیناسیون منصوب کرده است. این خواننده 18 ساله به‌تازگی با آهنگ «گواهینامه رانندگی» رکورد پرفروش‌ترین آهنگ تاریخ را شکسته است، و محبوبیت بسیار زیادی بین جوانان و اقلیت‌های نژادی دارد (او خود لاتین‌تبار است) و بنابراین انتخاب او بسیار حساب‌شده بوده و کاخ سفید هوشمندانه یک سلبریتی را به سخنگویی برگزیده که نفوذ بسیار زیادی در قشرهایی دارد که تاکنون پایین‌ترین نرخ واکسیناسیون را داشته‌اند.

اما در ایران چطور؟ آیا ما می‌دانیم که چند درصد از ایرانیان در صورت دسترسی از واکسیناسیون خودداری خواهند کرد؟ آیا می‌دانیم از این ایرانیان چند درصد کاملاً مخالف واکسیناسیون هستند و چند درصد صرفاً مردد هستند؟ آیا می‌دانیم کدام اقشار بیشتر مردد هستند؟ آیا می‌دانیم دلیل تردیدشان چیست؟ و اگر ما به این داده‌ها دسترسی نداشته باشیم، از کجا می‌توانیم سیاست‌های صحیحی را تنظیم کنیم تا واکسیناسیون را تشویق کنیم؟ قطعاً اگر، فرضاً، 20 درصد جامعه بگویند که تحت هیچ شرایطی واکسن نخواهند زد فرق دارد با این که 20 درصد جامعه بگویند که تنها نگران عوارض جانبی هستند. راه‌حل اولی شاید به کار بردن نیروی قهریه دولت و محرومیت از برخی امتیازها باشد و راه‌حل دومی شاید فقط انواع برنامه‌های اقناعی.

نظرسنجی‌ها چشمان بینای سیاست‌گذاران هستند، و بدون آن‌ها سیاست‌گذاران چاره‌ای ندارند جز این‌که کورکورانه عمل کنند. در ایران شرکت‌های نظرسنجی علمی وجود دارند که برخی به نظرسنجی درباره واکسیناسیون هم پرداخته‌اند (ایسپا نمونه بسیار مهمی است) ولی میزان حجم این نظرسنجی‌ها به هیچ وجه به میزانی نیست که به انبوه داده منجر شود که بتوان با تجمیع آن با اعتماد کافی به توصیه سیاست‌گذاری پرداخت. باید شرکت‌های نظرسنجی بسیار بیشتری تأسیس شوند، باید داده‌های بسیار بیشتری تولید شوند، و روش اجرای نظرسنجی‌ها باید بسیار متنوع‌تر شوند.

این امر هم مستلزم این است که نهادهای دولتی بودجه نظرسنجی‌ها را افزایش دهند و هم رسانه‌ها فرهنگ خود را کاملاً تغییر دهند و به‌جای اتکای مطلق بر تحلیل‌های دلبخواهی سلبریتی‌های سیاسی به اهمیت داده‌های تجربی و ارائه مدرک برای تحلیل‌ها ایمان بیاورند. برای عبور از انواع بحران‌های ملی ما به داده نیاز داریم، نه به تحلیل‌های دورهمی.

4908

نویسنده: علی نظیف‌پور

۱۷:۱۷ ,۰۹ مرداد ۱۴۰۰

ویدیو

عکس

اینفوگرافی