مقایسه مذاکرات وین با گفت‌وگوهای عمروعاص و ابوموسی اشعری؟

امروز با سه پدیده شگفت در عرصه تاریخ‌گویی مواجه شدم که حس کردم جریان بازی با دانایی تا چه‌اندازه در میان ما نیرومند است؛ بله بازی با دانایی، این که به اسم علم و دانایی، ترویج جهل کنی و مردم را با کمک تصویر‌سازی خیالی سرگرم سازی؛ به نام ارائه معرفت، آن‌ها را در وادی گمراهی بیندازی و از پرتو فریب آنان نان و نام خود را حفظ کنی. 

اول یک سخنرانی به اسم تشیع نخستین در اینستاگرام گروهی که با عنوان عرفان و تصوف فعالیت دارد، با ظاهر بازخوانی تاریخ، نقاشی کنی و مشتی عبارت بی‌سروته و نشان‌های بی‌پایه و غیر مستند را برای نگارش تاریخ یک دوره سرهم کنی، و اسمش را پدیدارشناسی تاریخی بگذاری و خواب و خیال تحویل دهی. 

مع‌الاسف و مطلقا حرف مستند و به‌درد بخوری در میان نبود، و جز تکرار مشتی ادعاهای غالیانه در مقابل جریان تاریخی اصیل تشیع، استدلالی در بر نداشت. 

دوم، مقاله‌ای بود که امروز خواندم و ضمن آن تلاش کرده بود تمام ماجرای سقوط تزارهای روسیه را بعد از سی‌صد سال سلطنت، به خاطر زدن چند عدد توپ به حرم مطهر حضرت رضا علیه‌السلام توجیه کند، و چشم از همه جنایات سی‌صد ساله آنان در کشتار مسلمانان در آسیای میانه و قفقاز و سرکوب ایرانیان در جنگ‌های کذایی و غیره فرو بندد. 

بلی؛ مقاله‌ای روی توهمات و سروده‌ها و ناراحتی‌های روحی که به جای تاریخ‌نویسی واقعی، ما را در عالم ذهنیات قرار می‌دهد و تازه، در آن میانه، کلی سپاس از یک جانی دیگر به نام قیصر آلمان که گویی دست انتقام خدا بوده که به تزار حمله کرده و آن‌ها را از بین برده است. 

فرض کنید ایمان به این امر داشته باشیم، و دوست داشته باشیم این طور باشد، و چون کاری از دست‌مان علیه تزارهای ستمگر برنیامد حالا شادی کنیم، و یک جوری پای خودمان حساب کنیم.

اما چرا باید تاریخ را این طور بنویسیم و بخوانیم که کسی در مقابل بگوید، پس چرا حجاج پلید که کعبه را به آتش کشید، ده‌ها سال بعد از آن زیست و هیچ اتفاقی هم برایش نیفتاد، و امویان که حسین بن علی را در کربلا کشتند، چگونه هفتاد سال بعد حکومت کردند، و تا چند قرن بعد، در اندلس هم حاکم و سلطان بودند، یا وهابی‌ها که حرم مطهر ائمه در بقیع را تخریب و صاف کردند، و آن مظلومیت را به مشاهده ما گذاشتند، هنوز سلطنت می‌کنند... 

سوم هم این جناب مداح، با اشعار امروزش که برای ما تاریخ حکمیت و جمل و صفین می‌گوید و به اسم تاریخ، آن هم به زبان شعر، تیشه به ریشه سرمایه‌های این مملکت می‌زند و درست وقتی که هنوز مذاکرات در وین با نظارت مقامات عالی نظام ادامه دارد، و می‌رود تا مظلومیت این مردم با تحریم‌های چند ساله، قدری رفع و رجوع شود، آن را با مذاکرات عمروعاص و ابوموسی اشعری مقایسه می‌کند. 

این تاریخ‌نویسی ماست که به جای آن که عالمان اصیل به تحقیق بپردازند و بر اساس اصول علمی، کشف حقیقت کنند، باید در مقابل یک مشت نقاشی قرار بگیریم. این بازی با دانایی است، اگر نیست، پس چیست؟ 

4908

 

نویسنده: رسول جعفریان

۰۹:۱۵ ,۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۰

ویدیو

عکس

اینفوگرافی