آیا بایدن می‌تواند آسیب ترامپ به وزارت خارجه را جبران کند؟

رونِن فارو یکی از مهم‌ترین روزنامه‌نگاران تحقیقاتی آمریکا است که چندین جایزه روزنامه‌نگاری مهم، از جمله پولیتزر، را برده است.

سال گذشته، در ساعت‌های اولیه روز 27 اکتبر، فیلیپ والتون، یک شهروند آمریکایی ساکن نیجر ربوده شد. گروگان‌گیرها خواستار یک میلیون دلار شدند. ارتش آمریکا برای آزاد کردن او نقشه ریخت. مسئول عملیات با مایک پمپئو، وزیر خارجه وقت، صحبت کرد و گفت که پیش از آغاز عملیات او چه باید کند. یکی از وظایف پمپئو تماس و صحبت با رئیس جمهور نیجر بود. پمپئو حاضر نبود که این تماس تلفنی را برقرار کند، و گفت که در ساعت خواب او اختلال ایجاد خواهد کرد. پس از فشار بیشتر، حاضر شد تماس بگیرد و ارتش به شکلی موفقیت‌آمیز والتون را آزاد کردند. پمپئو تلاش کرد که از موفقیت عملیات برای انتخاب مجدد ترامپ استفاده کند.

کارمندان پمپئو در مصاحبه با من گفته‌اند که رفتار پمپئو در این اتفاق نمادی از کل رفتار او در وزارت خارجه بود: تمرکز مطلق بر رقابت‌های جناحی داخل آمریکا، تا حدی که گاه در عملکرد وزارت خارجه اختلال ایجاد می‌کرد. در مصاحبه با من ده‌ها کارمند سابق وزارت خارجه که در دوران پمپئو و سلف او، رکس تیلرسون، کار می‌کرده‌اند به من گفتند که معتقدند این دو تا حدی بوروکراسی وزارت خارجه را تضعیف کرده‌اند که حتی با تغییر دولت هم آسیب‌شان جبران نشده است و وزارت خارجه در ضعیف‌ترین وضع خود پس از جنگ جهانی دوم به سر می‌برد.

در دولت ترامپ وزارت خارجه آمریکا با این آسیب‌ها روبرو بود: متوقف کردن استخدام متخصصین، به شکلی که برخی از مهم‌ترین پست‌های دولتی چهار سال تمام خالی ماندند، کاهش شدید بودجه بخش‌های مختلف، اخراج نیروهای متخصص غیرسیاسی که در دوران تسلط هر دو حزب خدمت کرده بودند، و کاهش اختیارات وزارت خارجه در ساختار بوروکراتیک دولتی.

دیگر مقام‌های فعلی وزارت خارجه آمریکا به من گفته‌اند که معتقدند دولت بایدن برای احیای وزارت خارجه کند عمل می‌کند. این افراد معتقدند که جو بایدن و آنتونی بلینکن وزیر خارجه او تا حدی از اتهام تندروی و تشبیه شدن به دولت قبلی می‌ترسند که برای احیای وزارت خارجه دست به اقدامات سریع و رادیکال نزده‌اند و تصمیم‌های شجاعانه نگرفته‌اند.

اولین موج آسیب‌ها به وزارت خارجه در دوران تیلرسون اتفاق افتاد، که به شدت بودجه‌اش را کاهش داد. این بیشترین کاهش از زمان ریاست جمهوری بیل کلینتون بود، که با توجه به پایان جنگ سرد تصمیم گرفته بود وزارت خارجه را کوچک کند. وزیر خارجه بعدی، پمپئو، یک مسیحی افراطی که پیشتر رئیس سیا بود، قول داد که شکوه وزارت خارجه را به آن بازگرداند. پمپئو مثل تیلرسون تجربه دیپلماتیک نداشت ولی برخلاف او بازیگر سیاسی بسیار زیرکی بود و قادر بود که در دولت بسیار متلاطم ترامپ تا روز آخر موقعیت نزدیک خود به رئیس جمهور را حفظ کند، به عرف‌ها و ارزش‌های سیاسی آمریکا بی‌تفاوت بود، و بسیار از تیلرسون تندروتر بود.

پمپئو پس از رسیدن به مقام وزیر خارجه استخدام متخصصین را تسریع کرد اما خود را کاملاً از آنان ایزوله کرد و هرگز به توصیه‌هایشان وقع چندانی ننهاد. پمپئو بین کارمندانش محبوب نبود و روحیه حاکم بر وزارت خارجه در پایان دولت ترامپ بسیار تلخ بود. پمپئو از امکانات وزارت خارجه هم سواستفاده شخصی می‌کرد (5 پرونده علیه او در بخش نظارتی تشکیل شده بودند)، به شکل غیرقانونی متخصصین را تحت فشار گذاشته بود که مواضع مطابق میل کاخ سفید را تأیید کنند، و هم وزارت خارجه را به یکی دیگر از بازیگران حزبی داخل آمریکا تبدیل کرده بود. نارضایتی از پمپئو پس از انتخابات 2020 و حمایت او از دروغ انتخاباتی ترامپ به اوج خود رسید.

هنگامی که بایدن دولت آمریکا را تحویل گرفت، یک سوم پست‌های حیاتی وزارت خارجه هنوز خالی بودند (از جمله پست‌های مربوط به خلع سلاح اتمی)، میزان تنوع قومی و جنسیتی کارکنان بسیار کاهش یافته بود، و این دو مشکل هنوز 6 ماه پس از آغاز دولت بایدن پایدار هستند. دولت بایدن با سرعتی عادی پست‌های وزارت خارجه را پر می‌کند، ولی این سرعت عادی برای جبران لطمه ترامپ کافی نیست و بایدن باید تصمیمی سیاسی بگیرد که پست‌ها را با سرعتی زیاد پر کند.

افرادی که با من مصاحبه کردند تأیید کردند که مشکلات پیش‌روی بایدن و بلینکن بی‌سابقه هستند. این افراد بایدن را ستوده‌اند که وعده داده که دوباره دیپلمات‌های غیرحزبی را به نیروی اصلی وزارت خارجه تبدیل کند و تنوع جنسیتی و نژادی را در استخدام لحاظ کند. اما این افراد معتقدند که این وعده هنوز عملی نشده است. این افراد نگران هستند که بایدن شاید برای این لحظه از تاریخ آمریکا بیش از حد محتاط و میانه‌رو باشد.

منبع: نیویورکر. متن تلخیص شده است.

نویسنده: رونن فارو

۱۸:۳۹ ,۰۳ تیر ۱۴۰۰

ویدیو

عکس

اینفوگرافی